On the road again.

Na een goed ontbijt in het hotel gingen we weer om half negen verder met de reis.

Zoals het er nu uitziet zullen we zo tussen drie en vier uur thuis zijn, vol mooie herinneringen aan een fantastische reis. En onze auto heeft ons zonder enig probleem 4545km rond gereden, en dat op zeseneenhalve tank benzine.

En we zijn er hoor, van Italië naar Frankrijk, geen probleem, de volgende dag naar Troyes, als een speer, maar toen, toen we net de grens over waren van België naar Nederland begon het gezeur, de ene file na de andere, omleidingen omdat er een ongeluk was gebeurt, tijdens de opleiding weer een andere weg, omdat er een file stond, dat valt niet mee, als je bijna thuis bent en dat laatste stukje wil dan maar niet lukken en dat, nadat we op Corsica en Sardinie heel rustige wegen gewend waren. Maar rond een uur of vier stonden we toch onder de carport.

En weer verder

Wat een heerlijk hotel, na een verrukkelijk ontbijt met magnifiek  uitzicht, nog even getankt bij de Carrefour en dan nu echt op weg naar Nederland

Lekker op weg, het is half elf en we zijn bij Aix en provence. Met zicht op de berg waar ik stiekem een beetje verliefd op ben, de Mont st. Victoire.

En na een lange rit zijn we aangekomen bij Troyes, bij hotel trois sources, heerlijk even bijkomen.

En straks in het naastgelegen restaurant lekker eten. Morgen nog ruim 500 km te gaan, dat gaat vast lukken!

Van Livorno naar Le Lavandou

Na een ijselijk vroeg ontbijt, vlotjes van boord en om half acht gingen we richting Frankrijk. We hadden besloten over Frankrijk terug te rijden en hebben voor de ultiemeafsluiting besloten om dat in Le Lavandou te doen. Dus op weg. Ik had gezien dat de weg grotendeels langs de kust ging en dacht, dat is mooi, zien we nog steeds de zee, maar de weg van Livorno tot Nice telt ongeveer 150 tunnels, met een lengte variërend van 400 tot 2000 meter, dus je snapt dat we grotendeels onder de bergen zaten. Toch was het een mooie tocht. Tegen half drie kwamen we bij het hotel aan, snel de spullen neergezet, badkleding aan en naar het strand. Het water is nog best koud, maar zooooo heerlijk. Lekker in de schaduw onfer de palmbomen.

Het hotel dat we geboekt hebben (espadon bleu) ligt midden in het centrum, aan het strand, heerlijk.  Op nog geen 50 meter van onze favoriete bar, de Clapotis.

Nog even door het dorp geslenterd en heerlijk gegeten, nog een ijsje toe en nu naar de hotelkamer, want je bent best wel gaar na zo'n dag, toch om half zes op, niet zo goed geslapen op de boot, dus dat gaat zo vast helemaal goed komen. 

Morgen hier lekker ontbijten en op ons gemak richting huis rijden, met nog een stop halverwege. Nog even en de reis is echt afgelopen!

 

 

Naar de boot

 En dan na de lunch, op weg naar Golfo Aranci, waar de ferry vertrekt. Eerst nog even naar het strand om wat te drinken, toen richting haven.

En al snel vonden we Denny en Peter, zodat we gezamenlijk konden wachten. Heel raar, rond de haven gingen alle restaurantjes dicht, maar niemand verhinderde ons om aan een tafel op een terras in de schaduw te zitten.

Na een poosje naar de opstelplaats van de ferry gegaan, waar de eerste auto's al stonden. Wachten duurt lang als je in de zon staat, pffff....

Toen we eenmaal de boot opmochten ging het snel, parkeren en de hut op zoeken die ons was toegewezen, dit keer gelukkig 2 lage bedden. (Er boven zaten nog 2 opgeklapte bedden, dat hebben we zo gelaten.

En daar gaan we weer, op weg naar het vasteland, Livorno.

Op de boot weer afgesproken, en gezellig in de bar op het buitendek wat gedronken, tot we echt vertrokken. Daarna in het restaurant heerlijk en gezellig gedineerd, terwijl we de kust langzaam achter ons zagen verdwijnen, en het donker werd. Toen vroeg naar bed, want de volgende ochtend zou de boot om 7 uur aanleggen, dat wil zeggen, om zes uur je hut uit en ontbijten.  

San Pantaleo en Olbia

 Vandaag hebben we nog de hele dag. Richting de boot ligt het dorp San Pantaleo, waar we naar toe wilden. Een echt Italiaans klein dorp, met wat kunstenaars activiteiten.

Daar vandaan doorgereden naar Olbia, dat was wel een grote stad, één heel lange straat, met een aaneengesloten rij restaurantjes, in alle zijstraatjes net zo. Keus genoeg om daar te lunchen dus.

Last day sir

En zo is onze laatste dag op Sardinie aangebroken. Vandaag lekker rustig aan, want eindelijk is het echt heel mooi weer. Eerst rustig bij ons huisje gezeten, ontbeten, koffie en lunch en daarna naar het, zo mooie, strand, gewoon bij de camping, nog geen 5 minuten lopen. 

Het zeewater is best koud, maar zo heerlijk als je er eenmaal in bent.

Morgen moeten we om 9 uur het huisje uit zijn, dus vanavond vast het een en ander ingepakt, dus morgen zijn we zo weg. De boot gaat pas om 20.00 uur, dus we hebben nog een hele dag en zijn van plan om nog twee leuke plaatsen te bezoeken. Op de boot hebben we al afgesproken om met onze buren van de camping in het chique restaurant een afscheidsdiner te doen, gezellig!

De Maddelena archipel.

Vandaag staat er een boottocht op het programma, naar de Maddalena archipel. We hebben dit afgesproken met onze buren op de camping, die we inmiddels hebben leren kennen.leek ons leuk om met z'n vieren re gaan. 

Na een uurtje rijden kwamen we aan in Palau, waar de boot vertrekt.

Na een poosje varen kwamen we aan bij het eerste eiland, daar kon je zwemmen, maar wij hebben het daar bij koffie en pootje baden gehouden. Een schitterende baai, en heerlijk weer.

Weer verder gevaren naar de volgende baai, aan boord eerst gegeten.

Weer verder naar een volgend eiland en een volgende baai, hier kon ook weer gezwommen worden, het was prikkelend koud, maar echt heerlijk en zelfs Willem is er in geweest.

Ook onderweg kon er nog gezwommen worden, maar daar hebben we ons niet aan gewaagd.

De laatste stop was op het grootste eiland, Maddelene, dit eiland is bewoond en daar was een leuke plaats bij de haven, heerlijk ons eerste ijsje van de vakantie gegeten.

Na de rit terug en een lekkere douche om het zoute water af te spoelen, naar de buren, om nog even gezamenlijk te eten.

Wat een heerlijk dag was dat.

Castelsardo

Vandaag gaan we een hooggelegen stadje, Castelsardo, bezoeken, dat zo'n uurtje zuidelijk hiervandaan aan de kust ligt. Weer een prachtige weg er naar toe. Nou ja, het uitzicht is prachtig, de wegen zijn afgrijselijk. Ook op de hoofdwegen mag je op de meeste plekken maar 50 rijden, door alle gaten is het ook echt niet mogelijk om harder te gaan.

Gelukkig konden we parkeren op een weg naar boven, scheelt toch de helft klimmen.

Een leuk oud stadje en bovenin het historisch centrum.

Overal groeien hier enorme cactussen. 

Terug op de camping nog even naar het strand, voor het eerst echt even op het strand gezeten en het zeewater gevoelt..... brrr koud

Aggius en Tempio Pausania

Vanmorgen een stukje het binnenland in, naar het dorpje Aggius, een authentiek Sardeens dorp. Een mooi oud dorp, maar ontzettend stil, leuk om even te zien, maar er viel niet veel te beleven.

Daar vandaan doorgereden naar Tempio Pausania, de hoofdstad van Gallure

Dat was een heel levendig en gezellig stadje.